rozkminy

jeszcze będzie normalnie

Długo czekałam na ten weekend, tak bardzo nie mogłam się go doczekać. To dla mnie weekend jasności i nadziei, po czasie absolutnie beznadziejnym, po okresie mroku. Czuję się, jakbym wypływała na powierzchnię, już czuję w płucach pierwszy haust tlenu, choć jeszcze jestem pod wodą. Wciąż jest ciemno i zimno, ale już dawno nie byłam tak blisko świeżego powietrza, oddechu, swobody i wolności.

Dziś powód pierwszy: Zosia, lat jedenaście, właśnie skończyła piątą klasę. Dziecko z cudowną energią, które kocha hulajnogę i łażenie po drzewach, które kipi od nowych pomysłów, śpiewa, rymuje i chichra się z koleżankami do rozpuku. Dziecko, które, tak jak Wasze, ostatnie trzy miesiące spędziło samotnie w domu, nierzadko w poczuciu bezradności, beznadziei, wyobcowania. Zosia, lat jedenaście, wczoraj oddawała książki do biblioteki i zobaczyła na korytarzu szkolnym napis, który przez większość roku był aktualizowany, a w wiadomym momencie przestał – “do wakacji zostało 15 tygodni”. I to ją jakoś uderzyło ewidentnie, ten licznik, który zatrzymał się w marcu, wraz z całym światem. Wyszła ze szkoły smutna, nieswoja, mnóstwo różnych emocji kotłowało się w tej głowinie, widziałam to. Napięcie opadło dopiero dziś, po odebraniu świadectwa, gdzieś między lodami, a powrotem do domu. Bo mimo że w maseczkach, i przez tylne wejście, te dzieci, spotykając się ze sobą i z wychowawczynią, na chwilę poczuły się znowu jak dawniej. To był przebłysk normalności po tych najdziwniejszych piętnastu tygodniach w ich życiu. To ją uspokoiło, widziałam to.

I choć jest w nas wszystkich niepokój, niepewność, czy ta normalność powróci, to ja naprawdę mam nadzieję, że po wakacjach nasze dzieci usiądą w szkolnych ławkach, i że znów będzie jak dawniej. Zaczęły się wakacje – na chwilę wyciągamy głowę na powierzchnię, bierzemy oddech i nie chcemy już wracać pod wodę, w tę ciemność. Przecież to nas udusi.

Nie martw się, córuś – powtarzam jej – jeszcze będzie przepięknie.

Jeszcze będzie normalnie.

To jest dla mnie weekend nadziei, która wzbiera i pęcznieje, po latach smutku i mroku. Pojutrze rozegra się bój najdonioślejszy od lat, taki, jaki zdarza się czasem tylko raz na pokolenie. Od dawna na niego czekałam. Dziś moja ekscytacja sięga zenitu, jestem podniecona, rozedrgana, bo na horyzoncie majaczy normalność. Majaczy coś więcej niż haust, to prawdziwy oddech, jeszcze głębszy niż wakacje po domowej szkole w czasach zarazy. Majaczy jasność znacznie piękniejsza niż ta po mroku piętnastu tygodni samotności. Bo też i mrok ten jest znacznie bardziej gęsty, choć nauczyliśmy się go jakoś oświetlać, by przeżyć. Jest oswojony, ale nie mniej przez to mroczny.

Dziś widzę światło, które może więcej niż oświetlić ścieżki – takie, które może przywrócić prawdziwą jasność. To stąd ta nadzieja, to wyczekiwanie, to narastające rozedrganie. Bo tuż, tuż za rogiem majaczą naprawdę piękne rzeczy, znacznie piękniejsze od tego, że w poniedziałek na teamsach nie pojawi się bateria materiałów na kolejny tydzień. I że moje dziecko nie będzie już czuło bezradności, beznadziei, wyobcowania.

Ja widzę szansę na to, że i ja nie będę ich czuła, my wszyscy, znacznie dłużej. Że nie będzie już tego palącego wstydu, tej kompromitacji. Że nie będziemy się już bać, łapać za głowy, przekraczać kolejnych granic absurdu i żenady.

Otóż: na horyzoncie majaczy szacunek dla ludzi i prawa, tolerancja, przyzwoitość, prawość, godność, duma, kultura i klasa. Majaczą takie rzeczy, od których ja mam gęsią skórkę i łzy w oczach. Takie rzeczy, że nie mogę ostatnio myśleć o innych, tylko czekam na ten pierwszy oddech, wyobrażam sobie, jak będzie smakował. Wiem, że przepysznie.

W ten weekend żadne inne sprawy nie będą ważniejsze, w najbliższą niedzielę wszystko inne przestaje się liczyć. Jest tylko on – ten bój o jasność, o wypłynięcie na powierzchnię, o tlen, o to, by nie utonąć. Na naszych oczach rozegra się walka dobra ze złem, miłości z nienawiścią, prawdy z kłamstwem, pojedynek światłości i mroku. Tak, właśnie tak patetyczny i dokładnie tak doniosły.

Czuję tę powagę i bardzo się boję. A wtedy sobie nucę, i wzruszam się. Nie martw się, dziewczyno – powtarzam sama sobie – jeszcze będzie przepięknie.

Jeszcze będzie normalnie.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

16 komentarzy

  • Avatar
    Reply M 26 czerwca 2020 at 22:02

    Tak! Właśnie zagralam koncert Raz Dwa Trzy symfonicznie, drugi raz w pracy od 3 miesięcy!!! Jaka radość!!!!!!! I te piękne teksty, pełne nadziei i wiary w ludzi. Tego nam trzeba. Głosujmy w niedzielę❤

  • Avatar
    Reply Agnieszka 26 czerwca 2020 at 22:03

    Czekam i ja. Mam nadzieje, że po latach wstydu i szarzejącej od zażenowania cery, zrobię się wreszcie świetlista i promienna, a stres, który powodowały we mnie „dobre zmiany”, zniknie razem z pryszczami, które wywołał! Odetchniemy głęboko i zamaszyście i będziemy mogły w poniedziałkowy poranek przywitać nasze dzieci śniadaniem świątecznym iście z okazji odzyskania wolności 🙂 a nie.. ja w poniedziałek do roboty na rano.. NIE UCIEKNIE 🙂

  • Avatar
    Reply Ola 26 czerwca 2020 at 22:20

    Piękny ten wpis, oby się sprawdziło. Najsmutniejsze jest jednak to, jak różna są jednak między ludzimi poglądy. Dostałam niedawno wiadomość łańcuszek od cioci, którą kocham, ale z przeciwnymi poglądami. Już nie pamiętam dokładnie treści, ale chodziło o pilną modlitwę o wygraną najodpowiedniejszego prezydenta, bo inaczej czeka nas zagłada. Każdy wg siebie ma racje, tylko szkoda, że tak one dzielą

  • Avatar
    Reply Kasia 26 czerwca 2020 at 22:25

    Kochana w punkt! Podpisuję się pod wszystkim dwoma rękami jako matka, nauczycielka, Polka i obywatelka!

    • Avatar
      Reply Lenka 27 czerwca 2020 at 14:01

      Czy my mieszkamy w tym samym kraju? Ty tak serio uważasz? Lata mroku, palący wstyd , kompromitacja? Serio? Ludzie ogarnięcie się trochę z tym patosem jakby co najmniej Kaddafi u nas rządził mordowano ludzi i do więzień zamykano za zle słowa na temat władzy ! Nie, sory zapomniałam to starszy Pan z kotem demon zła zabrał ludziom wolnosc ….masakra! Szkoda słów…trochę krytycznego samodzielnego myslenia please ( i nie nie popieram rządowej tv ani partii wladzy ). A ten tekst poprzedniczki o szarzejacej od zażenowania cerze to już mistrzostwo świata …pryszcze znikną i będzie jeszcze świetlista tak wystarczy że odpowiedni kandydat będzie rządził! Brawo!

      • Polka
        Reply Polka 29 czerwca 2020 at 11:41

        Tak, serio tak uważam, bo widzę jak kawałek po kawałku rujnowane są instytucje i wartości, które szanuję.

        • Avatar
          Reply buka 29 czerwca 2020 at 12:11

          Przepraszam , ale muszę coś napisać – jeśli dla kogoś mrok i ciemność to aktualna władza to pytam się co było za władzy PO ? JASNOŚĆ? DObroć ? SPRYWATYZOwane przedszkola , żłobki i cala reszta , nie jestem PISOWCEM ale to troche hipokryzja pisać w ten sposób , brak wiedzy społeczeństwa mnie przeraża , współczuję podejścia i obyś nie musiała mieć depresji przez następne 5 lat … tragedia naprawdę .

      • Avatar
        Reply Dorota 29 czerwca 2020 at 12:51

        Pani Lenko, podpisuję pod Pani wpisem.

  • Avatar
    Reply Monika 26 czerwca 2020 at 22:37

    Oby….! ❤️

  • Avatar
    Reply Larysan 27 czerwca 2020 at 11:51

    Tego też sobie życzę….byłam na wiecu z tym utworem w tle…ech.

  • Avatar
    Reply Magda 27 czerwca 2020 at 17:38

    Ja tez tak w cichości ducha sobie marzę, że może się uda. Ale to jest takie podszyte lekiem, że zwycięstwo jest w zasięgu ręki, ale jednak się nie uda. Boje się tego co się dzieje teraz, nie chce tak żyć.

  • Avatar
    Reply aniaczymania78 27 czerwca 2020 at 18:02

    Jasności Aga, jasności życzę Tobie, sobie i wszystkim! Jeszcze będzie przepięknie…

  • Avatar
    Reply Dorota 27 czerwca 2020 at 21:14

    Oby tak

  • Avatar
    Reply Alicja 30 czerwca 2020 at 11:06

    “…przyzwoitość, prawość, godność, duma, kultura i klasa” ale o kim Pani mówi? To nieprawdopodobne, jak krótka pamięć ma polski naród 🙁 Czy ludzie w naszym kraju umieją samodzielnie myśleć?

    • Polka
      Reply Polka 1 lipca 2020 at 11:16

      Wyniki wyborów z ostatnich lat wskazują na to, że większość niestety nie.

  • Avatar
    Reply Ela 1 lipca 2020 at 05:06

    A mnie jest wstyd. Za to że w norweskiej telewizji powiedzieli że wygrał prawicowy populista, że mnie pytają dlaczego jesteśmy takim nietolerancyjnym narodem, że nie komentuję za dużo na fejsie choćbym chciała czasami krzyczeć bo się muszę tłumaczyć a nie wiem jak tłumaczyć mój naród. Za to że chcę wrócić do kraju ale normalnego, że dzieciory moje najchętniej bym z Polski wyrwała i zabrała do siebie ale nie mogę bo zbyt dorosłe są i muszą same. Za to że nie zbliżam się ostatnio do kościoła (nie mylić z Bogiem) bo mnie obrzydzenie bierze, za to że rodzina bliższa i dalsza za nimi…… I też mam nadzieję. Jeszcze.

  • Leave a Reply