rozkminy

dwa metry

Dwieście centymetrów. To tyle, co ma sofa, wąż prysznicowy, kabel, duży stół kuchenny czy dorodny chłop. To dwa kroki dla dorosłego człowieka.

Niby niedużo, a przecież za daleko, żeby z tej odległości poczuć zapach czyjejś skóry. By dostrzec niuanse, drobiazgi, dyskretne uśmiechy tlące się w kącikach ust, smutek w oczach, czy inne zmieszanie. To za daleko, żeby wyczuć intencje, nawiązać kontakt, coś zakomunikować pozawerbalnie, okazać życzliwość mimiką.

Z odległości dwóch metrów nie można całować się szaleńczo w wiosenną noc pod bujnie kwitnącą jabłonką. Pogłaskać czyjegoś policzka, odgarnąć włosów, którymi bawi się wiatr. Podczas przekazywania zakupów rodzicom, nie da się z odległości dwóch metrów przytulić mamy, żeby chociaż na chwilę mogła przestać się bać. Ani taty, żeby był trochę mniej samotny. Z odległości dwóch metrów nie da się wytrzeć łez z policzka przyjaciółki, ani poczochrać bratanków, zmierzwić ich czupryn swoim zwyczajowym gestem – tym, który ma okazać czułość, bez czynienia obciachu.

Z odległości dwóch metrów się tęskni.

Dwa metry to za daleko, żeby być blisko. Nie da się przez dwustucentymetrową wyrwę ścisnąć niczyjej dłoni pokrzepiająco, ani objąć nikogo, kto potrzebuje się na chwilę schować w drugich ramionach. Nie da się przez Whatsappy, Facetime’y, Zoomy ani Teamsy. Bo nie tylko nie dotknie się znajomych przez monitor, nie tylko nie da się pocałować nikogo na powitanie za pośrednictwem world wibe web, ale też każdy żart dociera z opóźnieniem. I staje się nieśmieszny, traci na błyskotliwości, gdy zmieszany z kolejnym wątkiem, kolejnego wirtualnego rozmówcy. Wówczas też rysy twarzy rozmywa pikseloza, a sześć osobnych śmiechów zlewa się w jeden hałas. I nawet jak się zrobi taką imprezę, takie spotkanie towarzyskie na miarę czasów zarazy, to zawsze coś rwie i zakłóca, kogoś wywala, innego rozmaże, a głosy docierają niczym ze stacji kosmicznej. Bo to przecież nie jest tak, że zamiast w knajpie, możemy się spotkać przy kuchennych stołach i będzie równie fajnie, tyle samo dobrych wibracji uda się między ludźmi wytworzyć. Taki monitor to tylko ersatz żałosny.

Przez taki monitor się tęskni.

W maseczce na twarzy też nie można całować się ani szaleńczo, ani czule, ani nawet troskliwego całusa zostawić na niczyim czole. Przez maseczkę nie widać uśmiechu. W maseczkach wszyscy wyglądamy złowrogo, agresywnie wręcz. Na sklepowych parkingach człowiek czuje się jak tuż przed napadem, jakby banda złodziei ustawiała się, szykując spluwy i łomy. Albo jak w kolejce chirurgów, z których każdy czeka, by spróbować swoich sił przy wyrostku. Na ulicach bojówkarze, terroryści, kibole. Niepokój jest na ulicach, w tym ich pozornym spokoju – wyobcowanie i groza. Znad tych maseczek widać tylko wzrok: zmieszany, lękliwy albo niepewny, nierzadko smutny. Wiele par takich pustych oczu widuje się na ulicach. Wiele zagubionych. Można się tylko domyślać, że za tymi oczami jest ktoś, kto się czuje równie nieswojo.

Przez te maseczki się tęskni straszliwie.

I ja tak siedzę, piąty tydzień tęskniąc, i zastanawiam się – czy kiedy już znikną te dwa metry – czy wtedy nadejdzie era czułości, gdy ta będzie na powrót legalna? Czy my się wtedy rzucimy na siebie wygłodniali? Czy zaczniemy się tulić i głaskać, dotykać i wąchać, trzymać się mocno za ręce, doceniając to, jak nigdy wcześniej? Czy my będziemy spotykać się na potęgę, dyskutować, jadać ze sobą częściej niż dotychczas kolacje, obserwując jednocześnie swoją mimikę, gapiąc się sobie w oczy, chłonąc swoje zapachy i uśmiechy, na skalę dotychczas nieznaną?

Czy może my już zostaniemy na zawsze tacy osobni i zimni? Tacy nieufni i dalecy, niczym chirurdzy przed operacją, jak terroryści i bojówkarze? Czy my już zawsze będziemy mijać się jak trędowaci, oddychając innym powietrzem, nie patrząc sobie w oczy? Czy będziemy powstrzymywać się od uścisków dłoni, misiowatych przytuleń, od życzliwych poklepywań i innych czułych gestów? Czy my już zawsze będziemy patrzeć na siebie wilkiem, jak na potencjalnie skażonych?

Ja dziś tylko tyle wiem, że tęsknię. Bo z odległości dwóch metrów się tęskni. Przez monitory i maseczki się tęskni straszliwie. I boję się. Bo ten świat bez ludzkich twarzy, bez uścisków rąk i uśmiechów, ten świat pustych oczu – on mnie po prostu przeraża.

On mnie przestrasza. Ten świat ludzi w maseczkach, ludzi zza monitorów, ludzi zza dwustucentymetrowej wyrwy.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

18 komentarzy

  • Avatar
    Reply Agata 18 kwietnia 2020 at 17:51

    Mam podobnie, racjonalnie rozumiem, ale emocjonalnie coś mi się w środku zaczyna wiercić, drapać. Zastanawiam się czy zdołamy wrócić do tego, co było, do normalności, przebywania w bliskości, trącań, przelotnych dotyków, uścisków dłoni. Kiedyś w sklepie wkurzałam się na chuchających mi w kark kolejkowiczów, dzisiaj usłyszałam “czy może się pani ode mnie odsunąć”. Czytam o falach ostracyzmu, jakiego doświadczają medycy i ich rodziny – bo “roznoszą zarazę”. Patrzę, słucham i pytam po cichu “Quo vadis świecie”….
    ps. chociaż wątpię, żeby świat przez maseczkę mnie usłyszał….

  • Avatar
    Reply Dagmara 18 kwietnia 2020 at 18:53

    Czasem straszno rzeczywiście… ale czasem spod tych maseczek widać jednak śmiejące się oczy. Pewnie śmieją się trochę z siebie, a trochę do siebie nawzajem. Nie wiem sama… ale potrzebuję trzymać się tych skrawków czegoś dobrego czającego się z tych odległości i spod tych maseczek. Bo inaczej to straszno dookoła.

  • Avatar
    Reply Kasia 18 kwietnia 2020 at 21:21

    Czuję to samo. A najbardziej martwi mnie, że większość się chyba dostosowała i ma to wszystko w nosie. Odpowiadają im imprezy na zoom’ie i rodzina na telefon. A ja chcę krzyczeć, że to bez sensu i okrutne!!!!

  • Avatar
    Reply Emka 18 kwietnia 2020 at 21:25

    Pięknie to napisałaś. Po prostu, pięknie!

  • Avatar
    Reply Katka 18 kwietnia 2020 at 22:36

    ,Z odległości dwóch metrów się tęskni, fu#*ing ICONIC 🖤!

  • Avatar
    Reply Lina 18 kwietnia 2020 at 22:51

    Popłakałam się. Ujęłaś to, co mam w sercu i głowie. Choć ciężko okrutnie, nadzieja, że wróci dawny świat trzyma mnie przy życiu.

  • Avatar
    Reply Martyna 18 kwietnia 2020 at 23:02

    Kocham Cię za ten tekst 😘 mam nadzieję, że damy radę przetrwać! Jesteś wspaniała! !!!!!!!!

  • Avatar
    Reply Wojslandia 18 kwietnia 2020 at 23:06

    :* Aga, świat z pewnością nie będzie już taki sam. Ale ja pewnością się rzucę na wszystkich że łzami w oczach. Na mamę, przyjaciółkę, ulubioną kasjerkę. Będę niczym człowiek na przepustce cieszyć się każdym innym bodźcem niz moje 4 ściany. Będę. Wierzę w to!

  • Avatar
    Reply Gosia 18 kwietnia 2020 at 23:11

    Chwyta za serce, bo takie prawdziwe, takie moje , takie nasze. Dziękuję

  • Avatar
    Reply Magda 19 kwietnia 2020 at 07:50

    Moje dwu letnie dziecko gdy widzi ukochana Ciocie z odległości 5 metrów i w maseczce 😭boi się 😭jest zmieszany, nie wie o co chodzi, a ja w środku płaczę 😔 i czuję to wszystko co Ty… Tęsknię

  • Avatar
    Reply Ewelina 19 kwietnia 2020 at 09:33

    Pięknie i przejmująco napisane Agnieszko.

  • Avatar
    Reply Czytelniczka 19 kwietnia 2020 at 11:12

    Jaka blondyna wow! Pozdrawiam serdecznie – buziaki w maseczkach 😉

  • Avatar
    Reply Pola - Odpoczywalnia 19 kwietnia 2020 at 18:17

    Świetnie to napisałaś!
    Ja miewam chwile totalnej niewiary w ludzi, ale generalnie uważam że będzie dobrze! Musi być:)

  • Avatar
    Reply Kasia 19 kwietnia 2020 at 20:08

    Myślę, że jednak zostaniemy tacy nieufni i zdystansowani… pomimo całej tej tęsknoty za normalnością, ta wewnętrzna obawa w nas gdzieś zostanie. To dezynfekowanie rąk, to nie podawanie sobie dłoni na powitanie, ten dystans na spotkaniach z obcymi czy odstępy w kolejkach w sklepie. Nie da się w poniedziałek żyć tak jak żyjemy dzisiaj, a we wtorek wymazać sobie pamięć i obawy przed zagrożeniem tylko dlatego, że nadeszło jutro. Widmo pandemii zostanie z nami na kolejne miesiące. Nie zaryzykuję zwiedzenia Włoch, lotu na weekend do Paryża…i to przez
    długie miesiące.
    Nie wiem czy to źle, że ludzie dostosowują się do sytuacji. Cieszę się, że żyjemy w czasach gdy bycie online daje nam tyle swobody, że jednak możemy porozmawiać z bliskimi i przyjaciółmi, możemy pracować zdalnie i niektórzy dzięki temu nie martwią się o pieniadze. Jakoś to przetrwamy… Szkoda, że nie wrócimy mądrzejsi o to, że m.in. dzięki tej strasznej sytuacji dla nas -ludzi -odetchnie nasza planeta. Wielka szkoda.

  • Avatar
    Reply MONIKA 20 kwietnia 2020 at 11:20

    popłakałam się …

  • Avatar
    Reply Agnieszka 20 kwietnia 2020 at 18:31

    Pięknie napisane. Z serca i z prawdy. Z prawdy o nas samych. I tez mam te same rozkminy i lęk w środku po tym, co teraz zostało nam odebrane. Mimo wszystko wierzę, że w ludziach nie da się zniszczyć pragnień i czułości.

  • Avatar
    Reply AGA K. 21 kwietnia 2020 at 13:17

    A ja nadal spotykam się z najbliższymi. Z rodzicami, z bratem i jego żoną (w ciąży) i jakoś się tego nie boimy. Na święta pojechaliśmy wszyscy do naszego domku w lesie i było super. Poza tym, mieszkam w małej kamienicy i każdy z sąsiadów ma na tyłach swój ogródek, więc również z nimi się widuję. A nasze dzieci bawią się razem. Bez tego wentyla chyba bym oszalała.
    Nie dajmy się zwariować. Przecież 80% zarażonych przechodzi wirusa łagodnie. Dbam o odporność, nie spotykam się z obcymi, nie łażę po sklepach. Trzeba znaleźć dla siebie złoty środek.

  • Avatar
    Reply Wiktoria 23 kwietnia 2020 at 20:13

    Jakkolwiek by to nie brzmiało – piękny tekst Pani Agnieszko. Ja też się boję i tęsknię, bo z dwóch metrów się tęskni.

  • Leave a Reply